Het bericht Indexering partner- en kinderalimentatie per 1 januari 2020: verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht Nieuwe regels partneralimentatie per 1 januari 2020 verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht Gevolgen van een harde Brexit per 29 maart 2019 verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht Lunchvergadering met TICAP (Turkse platform voor internationale kinderontvoering) bij BSS Familierecht in Amsterdam verscheen eerst op BSS Advocaten.

De vader ging van deze beschikking in hoger beroep en het gerechtshof Den Haag besliste- helaas voor de moeder- anders. Het gerechtshof achtte zich niet bevoegd omdat het de zaak niet voldoende verbonden achtte met de Nederlandse rechtssfeer. Daarbij was  -onder meer- van belang dat op 18 januari 2018 de Family Court in India besliste dat Insiya op 27 maart 2018 dient te worden afgegeven aan de moeder. Deze beslissing in India werd gegeven in het kader van een zgn. “interim custody”- procedure, wellicht vergelijkbaar met een voorlopige voorziening die een voorlopige toevertrouwing van het kind aan een van de ouders inhoudt. Ondanks het feit dat namens de moeder uitvoerig werd bepleit dat een beslissing tot afgifte van een kind in India niet hetzelfde is als een teruggeleidingsbeslissing naar Nederland, was het gerechtshof deze mening toegedaan Gerechtshof Den Haag 15 februari 2018: ECLI:NL:GHDHA:2018:252.

Het bericht Nederlandse rechter gaat niet over teruggeleiding van naar India ontvoerde peuter verscheen eerst op BSS Advocaten.

Ouders hebben vaak voor hun kinderen gespaard. Ik krijg regelmatig de vraag of dat spaargeld ook verdeeld dient te worden (zodat ieder van de ouders de helft daarvan krijgt), of dat dit er buiten blijft.

Juridisch gezien is spaargeld voor de kinderen ook een vermogensbestanddeel waarvan je kan zeggen dat dit, net als al het andere, verdeeld dient te worden. Echter recentelijk oordeelde het Gerechtshof Den Bosch anders.

De saldi van de bankrekeningen van de kinderen behoren tot het vermogen van de kinderen, niet tot het vermogen van de ouders. Elke ouder die het gezag over zijn kind uitoefent, heeft slechts het vruchtgenot over het vermogen van zijn kind en op ouders rust de verplichting het bewind over het vermogen van hun kind als goede bewindvoerders uit te voeren.

Uit onder meer de tenaamstelling van de rekeningen leidde het hof af dat het de bedoeling van de ouders was om voor hun kinderen te sparen, en niet om het gespaarde geld aan iets anders uit te geven. Het hof vond dus dat de saldi van de spaarrekeningen tot het eigen vermogen van de kinderen behoorde en dus niet tot de te verdelen ontbonden huwelijksgoederengemeenschap. De spaarsaldi werden –in die zaak- dus niet verdeeld tussen ouders.

Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 4 juli 2017, ECLI:NL:GHSHE:2017:3053

Het bericht Spaargeld voor de kinderen blijft buiten verdeling bij echtscheiding verscheen eerst op BSS Advocaten.

Indien partijen zijn gehuwd in gemeenschap van goederen dan dienen alle goederen en schulden die zich op de peildatum in de gemeenschap bevinden verdeeld te worden ingeval van echtscheiding.

Regelmatig wordt mij de vraag gesteld: “Dient de lening voor mijn advocaatkosten ook verdeeld te worden, zodat mijn ex-partner daaraan de helft moet bijdragen?”.

Lagere rechters hadden eerder geoordeeld dat dit inderdaad het geval was. Was de schuld aangegaan vóór de peildatum (indiening echtscheidingsverzoek sinds 2012), dan valt een dergelijke lening (schuld) immers in de gemeenschap.

De Hoge Raad heeft echter in een uitspraak van 22 april 2016 anders geoordeeld.Een gemeenschap van goederen dient weliswaar door twee gedeeld te worden, maar er bestaan uitzonderingen op deze regel. Er zijn wettelijke uitzonderingen, maar er kan ook sprake zijn van “uitzonderlijke omstandigheden”. De Hoge Raad vond de beslissingen van de lagere rechters niet voldoende gemotiveerd dan wel niet begrijpelijk, omdat het gebruikelijk is in echtscheidingszaken de proceskosten te compenseren, in die zin dat ieder zijn eigen kosten draagt. De Hoge Raad heeft de zaak verwezen en we zijn dus in afwachting van een nieuwe beslissing.

(Hoge Raad 22-04-2016, ECLI:NL:HR:2016:723)

Het bericht Verdeling huwelijksgoederengemeenschap. Is de vrouw voor de helft draagplichtig voor een door de man aangegane geldlening met betrekking tot zijn advocaatkosten? verscheen eerst op BSS Advocaten.

In een kort geding kan echter een voorgenomen vertrek worden verboden, ook al heeft de ouder die wil verhuizen het eenhoofdig gezag over het minderjarige kind. De Voorzieningenrechter van de Rechtbank Maastricht oordeelde dat een moeder niet mocht vertrekken vanwege het feit dat zij in dat geval de bestaande omgangsregeling niet langer kon nakomen (Rechtbank Maastricht 14 november 2012, ECLI:NL:RBMAA:2012:BZ0350). Een niet meer zo heel recente uitspraak maar nog steeds relevant!

In deze zaak was de moeder voornemens naar Ierland te verhuizen met haar minderjarige dochter. De vader was het daar niet mee eens en vorderde een verhuisverbod. Overigens was er tegelijkertijd een gezagsprocedure aanhangig waarin de vader om het gezamenlijk ouderlijk gezag had verzocht. Op dit verzoek was echter nog niet beslist.

De moeder was van mening dat zij, gezien het op dat moment geldende eenhoofdig gezag over haar dochter, gerechtigd was om te bepalen waar zij met het kind zou gaan wonen. Er zou geen sprake van zijn dat zij van de vader toestemming moet vragen, want op grond van artikel 1:377b BW zou de moeder slechts gehouden zijn de vader te raadplegen, aldus de zienswijze van moeder.

De Voorzieningenrechter achtte het voornemen van de moeder echter niet in overeenstemming met de op haar rustende ouderlijke verantwoordelijkheid om voldoende recht te doen aan de belangen van daadwerkelijk contact tussen het kind en haar vader.

Juridisch kader:

Artikel 1:247 lid 1 BW bepaalt dat het ouderlijk gezag de plicht en het recht van de ouder omvat zijn minderjarig kind te verzorgen en op te voeden. Ingevolge het derde lid van artikel 1:247 BW omvat het ouderlijk gezag mede de verplichting van de ouder om de ontwikkeling van de banden van zijn kind met de andere ouder te bevorderen. Artikel 1:377a lid 1 BW bepaalt dat het kind recht heeft op omgang met zijn ouders en met degene die in een nauwe persoonlijke betrekking tot hem staat. Voornoemd artikel bepaalt ook dat de niet met het gezag belaste ouder het recht en de verplichting heeft tot omgang met zijn kind. De ouders dienen zich in hun onderlinge verhouding ten aanzien van hun minderjarige kinderen verder te gedragen met inachtneming van maatstaven van redelijkheid en billijkheid.

De rechter oordeelde als volgt:

De moeder heeft in beginsel volledige vrijheid haar leven naar eigen goeddunken in te richten en haar woonplaats te kiezen. Op grond van het eenhoofdig ouderlijk gezag heeft zij ook de bevoegdheid om te beslissen over de vraag waar het kind moet verblijven. Die vrijheid vindt haar begrenzing daar waar de belangen van het minderjarig kind onaanvaardbaar in het gedrang komen. Een van die belangen is instandhouding van de band tussen de dochter en haar vader.

In dezer zaak stond vast dat het kind op regelmatige basis van een weekend per veertien dagen (van vrijdagavond tot zondagavond) omgang had met haar vader. De moeder had verder, voorafgaand aan haar beslissing om naar Ierland te gaan verhuizen, de vader niet geïnformeerd, noch geraadpleegd.

De voorzieningenrechter achtte het voornemen van de moeder om met de dochter naar Ierland te verhuizen niet in overeenstemming met de op haar rustende ouderlijke verantwoordelijkheid om voldoende recht te doen aan de belangen van daadwerkelijk contact tussen het kind en haar vader.

De voorzieningenrechter legde bij wijze van als ordemaatregel de moeder een verhuisverbod met dwangsom op en veroordeelde de moeder tot nakoming van de bestaande omgangsafspraken.

Aldus kon de moeder niet met haar dochter verhuizen, niettegenstaande het feit dat alleen zij het ouderlijk gezag over de dochter uitoefende.

Uiteraard staat het een ouder in een dergelijk geval vrij om de bodemrechter om vervangende toestemming te verzoeken.

Het bericht Ouder met eenhoofdig gezag mag niet altijd vertrekken naar het buitenland verscheen eerst op BSS Advocaten.

© Andres Rodriguez | Dreamstime Stock Photos

Schulden zijn lastige zaken, ook in juridisch opzicht. Ben je in gemeenschap van goederen gehuwd, dan omvat de gemeenschap zowel de goederen als de schulden. Anders gezegd: deze schulden vallen in de gemeenschap. Als deze gemeenschap verdeeld moet worden ingeval van echtscheiding, dan dient een schuld dus ook verdeeld te worden, in die zin dat de andere echtgenoot de helft daarvan voor zijn of haar rekening dient te nemen.

Vaak wordt in de rechtspraak de vraag opgeworpen of een schuld van een van de echtgenoten vanwege het strikt persoonlijke karakter daarvan buiten de gemeenschap van goederen zou moeten blijven, zodat de andere echtgenoot die schuld niet voor de helft hoeft te dragen. Meestal wordt dit afgewezen en de Hoge Raad heeft zelf nog nooit een schuld verknocht geacht! De Rechtbank Amsterdam bepaalde op 12 april 2017 echter anders.

Partijen waren in 2009 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. Eind 2011 gingen zij feitelijk uiteen, doordat de man de echtelijke woning verliet en elders zijn intrek nam. In 2017 werd de man strafrechtelijk veroordeeld om, wegens verduistering, een bedrag van € 335.000 aan zijn voormalig werkgever te betalen.

In het kader van hun voorgenomen echtscheiding twistten partijen over de vraag of de schuld van de man aan zijn voormalig werkgever tot de ontbonden huwelijksgoederengemeenschap behoorde. De man meende van wel, de vrouw uiteraard niet. Zij stelde dat deze schuld aan de man is verknocht in de zin van artikel 1:94 lid 3 BW, nu deze is ontstaan door strafrechtelijke handelen van de man en zij daarvan op geen enkele wijze heeft geprofiteerd. De vrouw achtte het in strijd met de redelijkheid en billijkheid dat zij mede verantwoordelijk zou zijn voor die schuld.

De rechtbank overwoog als volgt. Vast stond dat de man rond kerst 2011 de echtelijke woning verliet. Sindsdien voerden partijen geen gezamenlijke huishouding meer. De man  verklaarde dat hij de gelden van zijn voormalig werkgever in 2014 en 2015 had verduisterd en dat hij daarvan rekeningen had betaald, onder meer voor de echtelijke woning en zijn woning in Kroatië, waar hij op dat moment verbleef. De rechtbank kon evenwel niet vaststellen of de man in die periode de lasten van de echtelijke woning, die in dat geval mede ten behoeve van de vrouw waren betaald, voldeed van de door hem verduisterde gelden, dan wel van zijn reguliere inkomen dat hij destijds nog ontving uit hoofde van zijn dienstverband. Derhalve is naar het oordeel van de rechtbank niet vast komen te staan dat de vrouw heeft geprofiteerd van de door de man  verduisterde gelden. Daarentegen staat wel vast dat de man is veroordeeld tot terugbetaling van deze gelden wegens zijn onrechtmatig handelen. Op grond van deze feiten en omstandigheden oordeelde de rechtbank dat bedoelde schuld aan de man is verknocht, welke verknochtheid zich er tegen verzet dat de schuld in de gemeenschap valt. Dit brengt mee dat de vrouw niet draagplichtig is voor deze schuld, ook niet ten opzichte van derden, nu de schuld niet tot de gemeenschap behoort.

(Rechtbank Amsterdam 12 april 2017, ECLI:NL:RBAMS:2017:2418)

Uit: vFAS jurisprudentieflits mei 2017

Als er geen sprake is van verknochtheid kan er sprake zij van privéschulden. Begrippen als draagplicht, verhaalsrecht en aansprakelijkheid bij schulden kunnen moeilijke vragen opleveren. Is afstand doen van de gemeenschap soms wenselijk, of beter van niet? Wij adviseren en helpen u graag verder bij kwesties waarbij schulden een rol spelen.

Het bericht Uitzondering: Schuld wegens verduistering verknocht geacht! verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht De zorgplicht van een advocaat: geen preek voor eigen parochie maar een waarschuwing tegen snelle en easy (internet)scheidingen! verscheen eerst op BSS Advocaten.