Het bericht Gevolgen van een harde Brexit per 29 maart 2019 verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht Lunchvergadering met TICAP (Turkse platform voor internationale kinderontvoering) bij BSS Familierecht in Amsterdam verscheen eerst op BSS Advocaten.

De vader ging van deze beschikking in hoger beroep en het gerechtshof Den Haag besliste- helaas voor de moeder- anders. Het gerechtshof achtte zich niet bevoegd omdat het de zaak niet voldoende verbonden achtte met de Nederlandse rechtssfeer. Daarbij was  -onder meer- van belang dat op 18 januari 2018 de Family Court in India besliste dat Insiya op 27 maart 2018 dient te worden afgegeven aan de moeder. Deze beslissing in India werd gegeven in het kader van een zgn. “interim custody”- procedure, wellicht vergelijkbaar met een voorlopige voorziening die een voorlopige toevertrouwing van het kind aan een van de ouders inhoudt. Ondanks het feit dat namens de moeder uitvoerig werd bepleit dat een beslissing tot afgifte van een kind in India niet hetzelfde is als een teruggeleidingsbeslissing naar Nederland, was het gerechtshof deze mening toegedaan Gerechtshof Den Haag 15 februari 2018: ECLI:NL:GHDHA:2018:252.

Het bericht Nederlandse rechter gaat niet over teruggeleiding van naar India ontvoerde peuter verscheen eerst op BSS Advocaten.

In een kort geding kan echter een voorgenomen vertrek worden verboden, ook al heeft de ouder die wil verhuizen het eenhoofdig gezag over het minderjarige kind. De Voorzieningenrechter van de Rechtbank Maastricht oordeelde dat een moeder niet mocht vertrekken vanwege het feit dat zij in dat geval de bestaande omgangsregeling niet langer kon nakomen (Rechtbank Maastricht 14 november 2012, ECLI:NL:RBMAA:2012:BZ0350). Een niet meer zo heel recente uitspraak maar nog steeds relevant!

In deze zaak was de moeder voornemens naar Ierland te verhuizen met haar minderjarige dochter. De vader was het daar niet mee eens en vorderde een verhuisverbod. Overigens was er tegelijkertijd een gezagsprocedure aanhangig waarin de vader om het gezamenlijk ouderlijk gezag had verzocht. Op dit verzoek was echter nog niet beslist.

De moeder was van mening dat zij, gezien het op dat moment geldende eenhoofdig gezag over haar dochter, gerechtigd was om te bepalen waar zij met het kind zou gaan wonen. Er zou geen sprake van zijn dat zij van de vader toestemming moet vragen, want op grond van artikel 1:377b BW zou de moeder slechts gehouden zijn de vader te raadplegen, aldus de zienswijze van moeder.

De Voorzieningenrechter achtte het voornemen van de moeder echter niet in overeenstemming met de op haar rustende ouderlijke verantwoordelijkheid om voldoende recht te doen aan de belangen van daadwerkelijk contact tussen het kind en haar vader.

Juridisch kader:

Artikel 1:247 lid 1 BW bepaalt dat het ouderlijk gezag de plicht en het recht van de ouder omvat zijn minderjarig kind te verzorgen en op te voeden. Ingevolge het derde lid van artikel 1:247 BW omvat het ouderlijk gezag mede de verplichting van de ouder om de ontwikkeling van de banden van zijn kind met de andere ouder te bevorderen. Artikel 1:377a lid 1 BW bepaalt dat het kind recht heeft op omgang met zijn ouders en met degene die in een nauwe persoonlijke betrekking tot hem staat. Voornoemd artikel bepaalt ook dat de niet met het gezag belaste ouder het recht en de verplichting heeft tot omgang met zijn kind. De ouders dienen zich in hun onderlinge verhouding ten aanzien van hun minderjarige kinderen verder te gedragen met inachtneming van maatstaven van redelijkheid en billijkheid.

De rechter oordeelde als volgt:

De moeder heeft in beginsel volledige vrijheid haar leven naar eigen goeddunken in te richten en haar woonplaats te kiezen. Op grond van het eenhoofdig ouderlijk gezag heeft zij ook de bevoegdheid om te beslissen over de vraag waar het kind moet verblijven. Die vrijheid vindt haar begrenzing daar waar de belangen van het minderjarig kind onaanvaardbaar in het gedrang komen. Een van die belangen is instandhouding van de band tussen de dochter en haar vader.

In dezer zaak stond vast dat het kind op regelmatige basis van een weekend per veertien dagen (van vrijdagavond tot zondagavond) omgang had met haar vader. De moeder had verder, voorafgaand aan haar beslissing om naar Ierland te gaan verhuizen, de vader niet geïnformeerd, noch geraadpleegd.

De voorzieningenrechter achtte het voornemen van de moeder om met de dochter naar Ierland te verhuizen niet in overeenstemming met de op haar rustende ouderlijke verantwoordelijkheid om voldoende recht te doen aan de belangen van daadwerkelijk contact tussen het kind en haar vader.

De voorzieningenrechter legde bij wijze van als ordemaatregel de moeder een verhuisverbod met dwangsom op en veroordeelde de moeder tot nakoming van de bestaande omgangsafspraken.

Aldus kon de moeder niet met haar dochter verhuizen, niettegenstaande het feit dat alleen zij het ouderlijk gezag over de dochter uitoefende.

Uiteraard staat het een ouder in een dergelijk geval vrij om de bodemrechter om vervangende toestemming te verzoeken.

Het bericht Ouder met eenhoofdig gezag mag niet altijd vertrekken naar het buitenland verscheen eerst op BSS Advocaten.

Harnack Hause Berlijn
LEPCA II

Op 26 en 27 januari jl. vond de tweede LEPCA-conferentie plaats, georganiseerd door het Nederlandse centrum voor internationale kinderontvoeringszaken (Centrum IKO) samen met de Duitse equivalent (International Mediation Centre for Family Conflict and Child Abduction (MiKK).

LEPCA (Lawyers from Europe for International Child Abduction) is een trainings- en uitwisselingsprogramma voor advocaten en andere juridische experts die regelmatig te maken hebben met kinderontvoering of daaraan gerelateerde internationaal familierechtelijke zaken, zoals gezagskwesties.

In het mooie Harnack Hause, een gebouw van het Max Planck instituut van de Universiteit van Berlijn, onder het genot van lekkere hapjes en drankjes, met uitzicht op een grote besneeuwde zonnige tuin, was het prima toeven en zeer interessant en leuk om alle ervaringen van de Europese collega’s weer eens goed uit te wisselen. Wat opvalt is dat er weliswaar een internationaal kinderontvoeringsverdrag is, maar dat dit in de diverse landen op zeer uiteenlopende manieren wordt geïmplementeerd. Zou het niet interessant zijn om bij een volgende conferentie ook de IKO rechters uit verschillende landen te betrekken? Dit idee is inmiddels gedeeld met het centrum IKO.

Voor herhaling vatbaar en wordt vervolgd!

Het bericht Conferentie Europese kinderontvoeringsadvocaten op 26 en 27 januari 2017 in Berlijn! verscheen eerst op BSS Advocaten.

De grond van het aannemen van bevoegdheid was gelegen in artikel 9c Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Daarin staat opgenomen:

“Komt de Nederlandse rechter niet op grond van de artikelen 2 tot en met 8 rechtsmacht toe, dan heeft hij niettemin rechtsmacht indien een zaak die bij dagvaarding moet worden ingeleid voldoende met de rechtssfeer van Nederland verbonden is en het onaanvaardbaar is van de eiser te vergen dat hij de zaak aan het oordeel van een rechter van een vreemde staat onderwerpt”.

Ondanks het feit dat het hier om een verzoekschriftprocedure (immers: een echtscheiding) en niet om een dagvaardingsprocedure ging paste de rechtbank artikel 9 c toe. Het uitsluiten van verzoekschriftprocedures van de werking van dit artikel achtte de rechtbank in strijd met artikel 9 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (dat artikel bedoelt immers een vangnetbepaling te zijn voor een gewaarborgde toegang tot de Nederlandse rechter) en dus in strijd met artikel 6 EVRM (het recht op een eerlijk proces).

De feiten in deze zaak leverde de onaanvaardbaarheid op voor de vrouw zich aan het oordeel van de Indiase rechter te onderwerpen. In de zaak was, voorafgaand aan de echtscheidingsprocedure, al een door de man tegen de vrouw aangespannen teruggeleidingsprocedure in het kader van het Verdrag inzake internationale kinderontvoering (1980) gevoerd. Daarin beschuldigde de man de vrouw ervan het kind van partijen vanuit India naar Nederland te hebben ontvoerd. Het Gerechtshof Den Haag wees echter het teruggeleidingsverzoek van de man af, omdat de man toestemming had gegeven voor het verblijf van de vrouw en het kind in Nederland (ECLI:NL:GHDHA:2015:2288). Echter vlak daarna deed de man aangifte tegen de vrouw en vroeg in India wederom om teruggeleiding van het kind (ten tijde van het verzoek pas 1,5 jaar oud!), en om de uitlevering van de vrouw. Daarnaast lopen er vele aangiftes tegen de man in Nederland wegens stalking en bedreiging van de vrouw en haar familieleden, en gaf de man het paspoort van de minderjarige niet terug aan de vrouw, ondanks een vonnis van de kortgedingrechter waarin werd bepaald dat de man dit op straffe van een dwangsom moest doen. De vrouw kon onder ander daardoor niet zonder het kind naar India reizen om zich te verweren in de aldaar aanhangige procedures, welke procedures de man ook nog eens traineerde, hetgeen de rechtbank niet in het belang van het kind vond. De rechtbank verklaarde zich bevoegd en daarmee is er ook bevoegdheid ontstaan op de gedane nevenverzoeken (gezag, vaststelling hoofdverblijf van het kind bij de vrouw, etc.). Het subsidiaire verzoek de zaak aan te houden op grond van de litispendentieregeling werd afgewezen.

De man is van dit oordeel in hoger beroep gekomen; de procedure loopt nog.

(Rechtbank Noord-Holland 6 april 2016: ECLI:NL:RBNHO:2016:2749)

Het bericht Bevoegdheid Nederlandse rechter verscheen eerst op BSS Advocaten.

Het bericht Boshouwers Schellekens Spoormans Familierecht houdt u graag op de hoogte verscheen eerst op BSS Advocaten.